Woorden van Marc Gorter

Een indruk van de rouwplechtigheid voor Joeri

Woorden van Marc Gorter

Berichtdoor Marc » 06 feb 2009 22:30

Het zal me waarschijnlijk niet makkelijk vallen, maar ik wil heel graag een paar persoonlijke herinneringen aan mijn broer met jullie delen. Ik hoop dat niet alleen mijn verdriet, maar ook iets van Joeri’s enthousiasme en zijn onbekommerde, eerlijke blik op de wereld en zijn medemensen doorschijnt. De gedachte aan de vrolijke pretlichtjes, die hij bijna altijd in zijn ogen had, helpt me daar vast bij.

Afbeelding

Deze foto stamt uit de tijd dat we nog in Amsterdam woonden. In onze buurt woonden een paar vervelende jongetjes, met wie we nogal eens ruzie hadden. Aan onze oogopslag op de foto kan je wel zien hoe de rollen verdeeld waren als we op straat problemen hadden: Ik liep het liefst een blokje om, Joeri liep rechtdoor en was voor de duivel niet bang.

Op een dag had ik weer eens ruzie gehad. Mijn moeder praatte mij moed in en zei, dat ik me de volgende keer niet op mijn kop moest laten zitten. Mijn kleine broertje stond ernaast en zei niets. Maar hij luisterde wel goed, zoals zou blijken. De volgende dag werden wij weer door een buurjongetje getreitert. Ik was nog bezig om moed te verzamelen – Joeri haalde meteen uit. Hij was een jaar of zes en net groot genoeg om bij het gezicht van de drie jaar oudere buurjongen te komen, maar sloeg hem wel een tand uit zijn mond.

Een paar jaar later merkte ik zelf, hoe sterk je kan worden als je broer hulp nodig heeft. Ik kwam toevallig net na hem thuis en zag, hoe drie jongens Joeri achterna zaten. En hoewel ik dus helemaal geen held of vechtersbaas was, ben ik luid schreeuwend op ze afgestormd. Kennelijk was de band met mijn broer sterker dan mijn angst.

Maar hij was natuurlijk geen engeltje. We zaten elkaar ook best vaak in de haren, zoals dat nu eenmaal gaat met broers. Daarom vind ik dit een hele leuke foto:

Afbeelding

De reclame achter hem kan geen toeval zijn, heb ik altijd gedacht.

Ondanks dat ik Joeri vanaf zijn geboorte ken, vind ik het moeilijk om hem kort te typeren. Dat komt denk ik omdat hij zo veel kanten had. Joeri verenigde eigenschappen in zich, die elkaar eigenlijk uitsluiten – wonderbaarlijk genoeg bleef hij daarbij volkomen natuurlijk.

Dat ging echter niet vanzelf, al leek dat voor de buitenwereld misschien wel zo. Hij was er zelf best mee bezig, zijn verschillende karaktereigenschappen in balans te krijgen. Hij heeft daarover eens wat moois tegen mij gezegd:
Vroeger dacht ik, dat ik een heel makkelijk iemand ben om mee samen te leven. Maar misschien klopt dat toch niet helemaal.

Een vriend van Joeri typeerde hem vorige week heel treffend:
Hij ging zo op in wat hij deed, dat hij al het andere kon vergeten. Zodoende kwam hij nog wel eens chaotisch over.

Dat is waar: Als Joeri iets wilde, kon hij zich ongelooflijk goed concentreren en zette er alles voor opzij. Maar wat bij hem niet zo op de eerste plaats kwam, liep nogal eens in het honderd. Maar dan toverde hij een ontwapenende grijns op zijn gezicht, zodat je nauwelijks lang boos op hem kon blijven.

Sommige kanten van Joeri heb ik pas later gezien. Hij had meestal hele duidelijke meningen en uitte die behoorlijk direct. Tenminste was dat vroeger zo, later doseerde hij zijn directheid meer. Bovendien straalde hij veel zelfbewustzijn uit. Ik heb vaak onderschat, hoe gevoelig en kwetsbaar hij aan de andere kant ook was. Daardoor was ik in ruzies wel eens te hard, hij sloeg dan dicht, en er bleef oud zeer hangen. Dat is volgens mij het enige punt, waarop wij elkaar vaak niet goed aangevoeld hebben.

Ik weet dat het haast kitschig klinkt, maar ik ben echt dankbaar, dat we juist deze zomer dit onbegrip tussen ons uit de weg hebben geruimd. We waren eindelijk weer eens wat langer samen op fietsvakantie. De eerste paar dagen waren ontzettend gezellig, maar toen kregen we toch een keer ruzie. De emoties liepen weer snel hoog op. Maar deze keer hebben we elkaar diep in de ogen gekeken, er goed over gepraat en de ruzie direct bijgelegd. Voor het eerst sinds jaren. We wisten toen natuurlijk niet, dat het onze laatste gezamenlijke vakantie zou worden. En dat het de laatste kans was, het enige grote onbegrip dat tussen ons bestond uit de weg te ruimen. Gelukkig hebben we die laatste kans gegrepen!

Het meest zal me aan Joeri één ding in herinnering blijven: zijn volkomen eerlijke, oprechte vriendschap. Wie hij een vriend noemde, was het ook. Vriendschap met Joeri overleefde ook langere perioden waarin je elkaar niet zag. Het was niet altijd een makkelijke vriendschap. Als hem iets echt dwars zat, kreeg je vroeger of later zijn mening te horen. Hij was daarin vaak behoorlijk direct, maar altijd volkomen eerlijk. Manipuleren, spelletjes spelen en vals pathos waren hem volkomen vreemd. Ik ken maar weinig mensen, die zo oprecht zijn als hij. In dat opzicht zal mijn kleine broertje voor mij altijd een groot voorbeeld blijven.

Als broers en tegelijk vrienden hebben Joeri en ik menige avond samen met een fles wijn en een goed gesprek doorgebracht. Het maakte niet uit hoe lang we elkaar niet hadden gezien, het voelde altijd zo, alsof het pas gisteren was. We praatten over van alles: muziek, vriendschappen en relaties natuurlijk, of nog wat anders. De laatste jaren ook veel over de gewichtige vragen waar je in je leven een antwoord op moet vinden om gelukkig te worden.

Vaak waren onze gesprekken ook luchtig en vrolijk. Bijvoorbeeld als we ons erover verbaasden, hoe mensen zich het leven onnodig moeilijk kunnen maken. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik hem haast lachen en zijn hoofd schudden. Maar het mooie bij Joeri daarbij was, dat hij zich over mensen kon verbazen en ze ook wel eens uitlachte, maar hij veroordeelde bijna nooit, en je moest wel hele rare dingen doen voor hij echt boos op je werd.

Joeri nam de mensen met al hun eigenaardigheden en het hele leven relaxed, zoals het kwam. Heel typerend daarvoor vind ik volgende gebeurtenis, ook uit onze laatste gezamenlijke fietsvakantie. We wilden achter Brussel op de camping, maar we kwamen de stad niet snel door. Dat lag er natuurlijk mede aan, dat we op de Grote Markt nog een biertje hadden gedronken, maar het kwam ook doordat we verdwaalden. We kwamen dus pas een uur na sluitingstijd op de camping aan. We zetten toch onze tent op, en gingen de volgende ochtend keurig betalen. Tot onze stomme verbazing ging de campingbaas helemaal over de rooie, alleen maar omdat we na sluitingstijd zijn terrein op waren gegaan. Die man was volkomen overspannen en werd zo kwaad, dat Joeri bang was dat hij me naar de keel zou vliegen. Aan het eind van zijn tirade joeg hij ons de poort uit. De man wou geeneens het campinggeld meer van ons hebben. Joeri was het eerst van de schrik bekomen en zei:
Dat is mooi meegenomen, van het bespaarde campinggeld gaan we op de Markt in Antwerpen een trappist drinken.

Dat hebben we gedaan, en het werd een prachtige dag.

Joeri’s vrienden beschrijven hem als een vrolijk en optimistisch mens, een levensgenieter. Dat was hij zeker. Ieder van ons herinnert zich eraan hoe blij hij kon worden van een geslaagd concert, een mooie fietstocht of gewoon een gezellige avond.

Maar ook hier had hij meerdere kanten: Zo ongeveer op de helft van zijn levensweg aangekomen, vroeg hij zichzelf, waar die weg naar toe ging. Hij had een leuke baan, vrienden, hobbies. Maar hij vroeg zich af: Doe ik te weinig, loop ik alleen maar mee in de maatschappij? Zijn er geen plekken op de wereld, waar ik meer voor mijn medemensen kan doen? Wil ik verder alleen wonen, of samen door het leven gaan?

Vanwege zulke grote vragen zag je de laatste jaren in zijn vrolijke gezicht soms ook een nadenkende, zoekende blik. Op zijn tocht „coast to coast“ door de Verenigde Staten wilde hij rustig nadenken en antwoorden op die vragen vinden.

Afbeelding

Dit is één van de laatste foto’s van mijn broer. Hij kijkt recht in de camera, met een open en ontspannen blik. Zo klonk hij ook tijdens ons laatste telefoontje, een paar dagen voor zijn dood. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar volgens mij had hij weer een goed gevoel en wist, waar hij met zijn verdere leven naartoe wilde. Het is mooi om te denken, dat Joeri gelukkig gestorven is. Maar ik denk natuurlijk ook iedere dag: Waarom hij, waarom nu al...

Donderdag 9 oktober 2008 leek een hele normale dag. Nadat ik van mijn werk kwam, heb ik wat gegeten en een beetje muziek gemaakt. Pas dagen erna is me opgevallen, welk liedje ik op die rotdag de hele avond en ook de avonden ervoor heb gezongen. Dit liedje ging ook niet meer uit mijn hoofd. Het was geen voorgevoel, maar achteraf vind ik het wel ongelooflijk, hoe de titel bij Joeri past. Het liedje heet „Nature Boy“. Bij deze titel denk ik aan Joeri’s jongensachtige, oprechte blik en de pretlichtjes in zijn ogen. En aan zijn natuurlijke, directe oprechtheid.

De laatste regels van „Nature Boy“ gaan zo:
Het allermooiste wat je ooit kunt leren,
is van iemand te houden.
Alleen maar van iemand te houden,
en iemand te hebben, die ook van jou houdt.

Lieve Joeri, lief broertje, wij waren onzettend gek op elkaar. Het begint langzaam tot mij door te dringen, hoe veel ik je mijn leven lang zal missen.
Marc
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: 06 feb 2009 12:16

Keer terug naar Uitvaart



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron