Eerste reisverslag uit de States

Op de roets door de Verenigde Staten

Eerste reisverslag uit de States

Berichtdoor Joeri Gorter » 24 sep 2008 16:24

"Hey man, that's an interesting rig you've got there!"

Afbeelding

Eindelijk is het zover. Ik sta op Schiphol, met de roets in een doos, en mijn tent, slaapzak, en primusbrander in de fietstassen. Mijn bestemming is San Francisco. Vandaaruit zal ik dwars door de Verenigde Staten reizen. Een duidelijk plan heb ik niet. Des te beter: dan kan er ook niets fout gaan.

We zijn geland. Het is al donker als ik wegrijd. Ik had gehoopt mijn tent op te kunnen zetten op een van campings aan de andere kant van Golden Gate bridge. Maar verdomme, alles is hier erg groot en ver. Uitgesloten dat ik dat haal. Bovendien heeft de vliegreis me gesloopt. Dus ik crash in de berm om even een tukkie te doen. Morgenochtend zien ik wel verder. Maar al om half drie wordt ik gewekt door het licht van een zaklamp in mijn ogen. Dat is de Highway Patrol, op zoek naar zwervers. De reflector van mijn toptas had me verraden.

Zo heel vroeg in de morgen rijden er al behoorlijk wat fietsers over de Golden Gate Bridge. Hier in "San Fran" is de fiets net zo populair in het woon-werk verkeer als bij ons. Het eerste stuk langs de baai voert over een mooi fietspad. Na een kilometer of zestig sla ik linksaf richting San Rafael, en vandaar uit door Lucas Valley. Dat is een schitterende vallei, met aan weerskanten rollende heuvels. Hier en daar zie je een boerderij, in die typische houten bouwstijl die we kennen van western films. Na Lucas Valley kom ik in Napa County. Hier wordt veel wijn verbouwd, maar je ziet ook veel tuinbbouw, vooral appels en noten. Na de eerste dag staat er een dikke 200 km op de teller, ondanks het heuvelachtige terrein. Dat is dan weer een voordeel van zo vroeg opstaan. Maar moe ben ik wel.

De volgende dag is kloten van de bok. Het is bloedheet, en het landschap is ronduit saai. Bovendien moet ik over highway 12 oostwaarts, want ik wil naar Yosemite National Park. Deze weg weg wordt druk bereden in beide richtingen. Ondanks glas en grind beluit ik daarom op de vluchtstrook te blijven. En ja hoor: pss, lekke achterband. Dat betekent ellende, want een bandje goed centreren met de velg die ik heb is geen sinecure. Ik hobbel nog een paar kilometer verder, en pss lekke voorband. Nu heb ik het helemaal gehad met highway 12. Ik leg mijn roets in de kant en steek mijn duim op. Na enkele minuten stopt er een pick-up truck. Roets in de achterbak, en op naar Lodi, het volgende stadje. Het moet gezegd, de Amerikanen hier in Californie zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam. Ze maken graag een praatje, en zijn zeer onder de indruk van de roets. Lodi is afschuwelijk lelijk. Maar er is wel een fietsenmaker. Tegen het eind van de middag ligt de achter band er weer om, heb ik nieuwe binnenbandjes, en heb ik de versnellingskabels ook maar vernieuwd, want die liepen op hun laatste benen. Ik pak hier maar een Motel. Dan kan ik lekker douchen. Yosemite National Park ga ik toch niet meer halen.

De Foothills van de Sierra Nevada zijn prachtig. Dat belooft veel goeds. In Copperopolis stop ik voor een Pale Ale in een 19e eeuwse Saloon, gerund door de 71 jarige Mister Oudekerke, een ex-bokser, en dat is hem nog steeds aan te zien. De Amerikanen zijn trots op hun roots. Hij vind het leuk dat er Nederlander binnenwandelt. De stamgasten vinden mijn idee van vakantie vieren "nuts". Maar ja, no nuts no glory! Bij het vallen van de avond raakt mijn water en mijn eten op, terwijl er langs de route vrijwel geen spoor van menselijke beschaving is. Doorrijden tot Big Oak Flat dan maar. Nog maar 15 mijl stond er op de borden, maar wel 15 mijl klimmen. Zwaar, zwaar, zwaar met volle bepakking!

Vandaag pas bereik ik Yosemite. Ik moet nog steeds wennen aan de schaal van de Verenigde Staten. Alles is hier werkelijk veel groter. Denneappels zo groot als dinosauriereieren, om over de mannenbuiken niet te spreken. Vanaf nu is hety alleen maar klimmen. Maar wat een prachtige natuur. Bij elk uitzichtpunt krijg ik kriebels in mijn buik. Zo mooi is het hier. Ook hier zie je veel fietsen, alleen op de daken van de auto's die voorbij rijden. Wat een slap gedoe! De enige Amerikanen die hier in het oosten van Californie werkelijk fietsen zijn de dropouts. Rare types met karretjes vol rotzooi. Tegen de avond bereik ik Tulomne Meadows, een weide hoog in de bergen. Zodra de zon onder is begint het te vriezen. Ik zet mijn tent op, trek alles aan wat ik heb. Het is net doen.

Ik dacht dat ik nog een eindje moest naar de Tioga Pas. Maar na tien kilometer klimmen ben ik er al. 10000 feet. Dat is volgens mij 3000 meter. Vanaf hier heb ik een prachtige afdaling. Ik haal gemakkelijk 80 in het uur. Bliep! Geflitst voor speeding. Ik ben benieuwd naar de gezichten van de Highway Patrol wanneer ze de foto zullen bekijken. Beneden sla ik rechtsaf richting het stadje Bishop. Dat is nog ongeveer honderd kilometer. Appeltje eitje, want ik rijd de Sierra Nevada alweer uit, dus de weg gaat meest bergaf.

In Bishop houd ik een dagje rust. Hier is zowaar een goede bakker. Kan ik mooi even internetten. En zowaar een ligfietser! Weer zo'n rare snuiter, maar erg aardig. Vanavond slaap ik bij hem in de trailor.
Joeri Gorter
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: 18 jan 1970 01:00