Joeri van het HML - Remco Lubbers

Joeri van het HML - Remco Lubbers

Berichtdoor Marc » 08 feb 2009 12:23

Ik kende Joeri van het HML, we hebben een aantal jaren in dezelfde klas gezeten en trokken veel met elkaar op.

Joeri was iemand die mij prikkelde, scherp hield en de andere kant van dingen liet zien, toen al! Altijd stelde hij vragen of belichtte een andere kant, met als gevolg een "oh ja, had ik nog niet aan gedacht" of "goh, inderdaad!" van mijn kant...

Joeri en ik hadden dezelfde intereresses: boeken, muziek, films en sport; dat was in elk geval mijn volgorde, maar bij Joeri wisselde dat nogal. We hadden dezelfde interesses, maar vulden die anders in en dat leverde levendige en interessante discussies op, waarbij Joeri altijd openstond voor een andere mening, juist dat maakte het ook leuk!

We waren beiden gek op onze fietsen: Joeri op zijn Jan Janssen met 18 versnellingen en ik op mijn 500 cc Yamaha ééncilinder;

We waren beiden gek op boeken: Joeri op boeken als Camera Obscura en ik op boeken als Montyn;

We waren beiden gek op films: Joeri op 'A Clockwork Orange' en ik op 'The Shining';

We waren beiden gek op muziek: Joeri vond Queen erg goed, hield van symphonische rock en betitelde de muziek van de Dire Straits, die ik erg goed vond, als "rock, overgoten met een sausje pop"...

We experimenteerden samen met de geneugten van het aardse. "Hoe zou pruimtabak smaken?" vroegen we ons af, waarschijnlijk naar aanleiding van een boek of een film. Dus een pakje pruimtabak gekocht in "De Weis" en dapper kauwend naar school. Maar in de klas konden we niet zomaar het sap uitspuwen en slikten het dus maar door. Daar hebben we nog 2 dagen "plezier" van gehad en begrepen het nut van een kwispedoor plotsklaps heel goed...

's Winters gingen we samen schaatsen of in ieder geval schaatsen kijken op televisie. We waren altijd op zoek naar een mooie tocht of mooi ijs en als geen van beide voorhanden was, gingen we naar de uithof. We hebben samen heel wat tochten geschaatst op onder andere de Rotte Meren. Op een gegeven moment schaatsten we van Den Haag naar Leiden en zouden terug gaan met de bus, maar Joeri was zijn rugzak vergeten met de strippenkaart en het geld... dus schaatsten we ook weer terug... We hebben wel gelachen, maar waren erg moe!

Joeri was altijd op zoek naar beter, sneller, meer. Daar waar ik genoegen nam met "goed genoeg", was volgens Joeri "beter" mogelijk. Onze schaatsen lieten we niet meer slijpen bij de Uithof, want die maakten er een bende van. Een fietsenmaker in de Theresiastraat deed het veel beter en was bovendien goedkoper, maar Joeri was er van overtuigd dat het nóg beter kon en kocht een "schaatsenslijpset", waarmee hij handmatig zijn schaatsen ging slijpen. Dat kostte uren, maar je had inderdaad regelmatiger geslepen ijzers met minder bramen, dus een betere afzet...

Joeri was intens en vastberaden. Op een gegeven moment had hij zijn zinnen gezet op de oude piano van het HML, die in de gymzaal stond te verstoffen. Wekenlang had hij het over die piano; uiteindelijk heeft hij de piano van de school gekregen of gekocht en werd de Steinway (? (het merk weet ik niet meer precies)) op de Bentinckstraat naar binnen gehesen door een gespecialiseerd bedrijf.... Had hij toch maar even geregeld!

Joeri was een levensgenieter. In het kader van een uitwisselingsprogramma zaten we samen ingekwartierd bij een Keuls gezin en daar aten we 2 keer per dag warm. De heerlijkste dingen maakte die moeder klaar: gebakken gepanneerde lever, braadworst, biefstuk, schnitzel et cetera. En Joeri verstouwde ongelooflijke hoeveelheden. 'S avonds gingen we meestal naar Das Biermuseum, waar Joeri een prachtig kunstje toonde: hij kon een halve liter bier letterlijk naar binnen gieten. Andere mensen moeten tussentijds slikken, maar Joeri "zette zijn huig open", zoals hij dat zelf noemde, en liet het er gewoon in lopen.

De laatste keer dat ik Joeri na de middelbare school heb gezien, is zo'n 20 jaar geleden. Hij wilde een motorfiets kopen en vroeg mij die te keuren. Ik weet niet eens of hij die motor nog gekocht heeft...

Rond de laatste jaarwisseling was ik een artikeltje over Joeri tegengekomen en heb hem een mailtje gestuurd. Hij reageerde enthousiast en vroeg of ik zin had om een biertje te gaan drinken. Helaas is dat er nooit meer van gekomen; allebei druk en opgegaan in andere dingen... Het vreemde is dat ik vooral de laatste weken een aantal malen heb bedacht dat ik er nu echt eens werk van moet maken, want het is bijna een jaar geleden...

Ik vernam pas afgelopen weekend van Joeri's dood, middels een email van Klaas en Marijke. Ik ervaar het als een gemis dat ik niet naar de herdenkingsdienst heb kunnen gaan. Ik kan het allemaal nog niet goed plaatsen...

Gisteravond bedacht ik plotseling dat onze interesses nog steeds dezelfde zijn en dat we die nog steeds nét even anders invullen of dat ze anders voor ons worden ingevuld. Dat besef deed mij pijn! Ik heb zelf een aantal jaren geleden een ernstig motorongeluk gehad, op een voor mij onbekende weg frontaal aangereden door een bestelbusje met bestuurder die met andere dingen bezig was. Ik was net niet dood, maar daar dacht ik toen anders over, evenals de ambulance-verpleegkundige. Ik ben blij dat Joeri het niet op dezelfde manier heeft hoeven beleven!

Ik vind het verdrietig dat zo'n ondernemend iemand zo vroeg uit het leven is weg gerukt, maar Joeri zou dit misschien toch weer nét even anders bekijken: "ik deed op dat moment, wat ik het liefste deed op dat moment, carpe diem, hoka hey!".

Joeri, ik betreur het ten zeerste dat we elkaar niet meer hebben mogen ontmoeten, dat ik niet heb kunnen zien en hoe het met je gaat en horen hoe je tegenwoordig tegen de wereld aankijkt.

Je was een echte vriend!

(Originally posted at 11:18PM, 3 November 2008)
Marc
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: 06 feb 2009 12:16