Ben Vollaard: volle instemming met de hyperpragmatiek

Ben Vollaard: volle instemming met de hyperpragmatiek

Berichtdoor gorterkok » 20 jan 2009 14:30

Ben Vollaard schreef:Joeri, of: volle instemming met de hyperpragmatiek

De vriendschap met Joeri was altijd verrassend. Joeri kon je een uurtje van te voren bellen of je zin had in een concert. Zijn deur stond altijd open als je langsfietste. En dan kon er van alles gebeuren, je wist het niet. Het aangekondigde concert kon veel later beginnen dan eerst gedacht. Ja, dan lopen we eerst nog even ergens anders langs, net zo makkelijk. En ach, misschien dat we uiteindelijk toch ergens anders uitkomen. Bij Joeri thuis aangeland op de Bazarlaan of later de Vlamingstraat, en na uitgebreide uitwijdingen over schorseneren en met wat een prachtig recept die zijn klaar te maken, blijkt Joeri het kookboek in de Natuurwinkel te hebben laten liggen. Natuurlijk! Dus is het improviseren – totdat bij de laatste voorbereidingen van de maaltijd blijkt dat het kookboek toch gewoon in huis ligt! Nu ja, het is prima eten zo. En het is ook allemaal prima. Elk moment kon alles veranderen. Wat en hoe en wanneer, het maakt allemaal niet uit, sterker, de ‘hyperpragmatiek’ van Joeri deed je onmiddellijk ontspannen. Dat is hoe Joeri en ik elkaar vonden, het maakte dat we goed konden praten. In het enthousiasme wisten we al pratend God weet wat aan elkaar te koppelen. Dat was het allerleukste, de doorkijkjes, ja, en dan genoegzaam een biologisch verantwoord biertje grijpen en luisteren naar nieuw aangeschafte muziek. Dat was genieten, een mooie avond. Afgelopen zomer werd het contact intensiever. Joeri liep met z’n ziel onder de arm. Ik was zoek naar werk; Joeri was zich aan het bevrijden van alle vastigheid die nog over was. Enfin, de situatie vormde de meest solide basis voor gesprekken waar het nu echt allemaal om draait. Dat kon nu mooi in het boerderijtje van m’n vriendin Merel, waar Joeri dan vaste prik bleef slapen. Joeri was volledig vastgelopen, wist het niet meer, maar hield zijn optimisme vast, en verkortte het perspectief tot het volgende uur, de volgende dag. Ik moet onwillekeurig weer lachen als ik het gezicht van Joeri voor me zie. Een onverbeterlijke optimist met een enorme levensdrang, een drang om te scheppen: muziek, mooie fietstochten, een verhandeling over de juiste discontovoet, en daar zou op z’n tijd ook wel weer ander mooi werk bij komen, misschien als leraar. Merel en ik zijn blij dat we Joeri deze zomer genoegzame avondjes konden bieden. Joeri sprong meteen op de piano af – en onze honden sprongen op Joeri af. Tijdens een van zijn laatste bezoeken gaf hij mij het boek Don Quixote van Miguel de Cervantes. Joeri was er bijzonder enthousiast over. Een eeuwenoud boek dat gisteren geschreven leek. Het is het volgende boek waar ik aan begin. Het is gelukkig heel dik. Want ik mis Joeri. Het leven is eenzamer zo.


Ben Vollaard, Oud Zuilen, november 2008
Posted at 6:33AM, 17 November 2008 PST
gorterkok
 
Berichten: 21
Geregistreerd op: 19 jan 2009 21:15

Keer terug naar Afscheidswoorden



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron